Predeker 12

... in dien jonge joaren!

¹ Denk aan dien Schepper in dien jonge joaren,
veurdat de minne tieden kommen,
tieden woarstoe van zeggen zelst:
Doar heb ik ja gain oardeghaid meer aan.
² Veurdat zun verduusterd wordt,
en, net zo, t licht van moan en steerns,
en wolken hangen blieven noa n regenbui.
³ Veurdat bewoakers van t hoes as rusken stoan te trillen,
staarke kerels ter mit kromme rug bielopen;
veurdat moalsters oetschaaiden mit heur waark,
der is ook ja hoast gainent meer over -
veurdat vraauwlu dij tou t glaas oetkieken,
mor naauw meer wat zain kinnen.
⁴ Veurdat baaide deuren aan stroatkaant op gröndel goan
en t geluud van meulen stoaregaan minder wordt;
veurdat t zingen van vogels aal hoger klinkt,
en meziek aal dovver.
⁵ Veurdat elke högte die n baarg touliekt,
en doe die nait meer bie t pad vertraauwst;
as bie winterdag mandelboom bluit,
sprinkhoan nait meer van stee komt,
en kapperkes bórsten binnen;
want n mìnsk is onderwegens noar zien aiweg hoes:
achterblievers lopen in raauw bie stroat.
⁶ Veurdat men zulvern ket aan zied legt,
en golden schuddel stokkend brekt;
veurdat men wotterkroek aan groezels gooit,
en t scheprad bie wèlput onkloar moakt.
⁷ Veurdat t stof weeromgaait noar eer,
woardat t heerkommen is;
veurdat levensoam weeromgaait noar God,
dij t levent geven het.