Micha 2

Micha aan t hikhakken mit zien tegenstanders

¹ O wai lu, dij op smereghaid oet binnen:
op bèr al bedenken ze duvelse plannen,
zai voeren ze oet
zo gaauw as t smörgens licht worden is,
want ze hebben t ja in de macht!
² Hebben ze zin in stokken laand: ze pikken ze in;
gaait t om hoezen: ze naasken ze òf.
Mit geweld pakken ze man en heerd,
aigender en aal wat e het.
³ Doarom zegt de HEER:
Ik breng n ramp over dit volk,
n juk, dij je nait van nek ofkriegen,
in t èn zel ie nait blieven kinnen,
want t wordt n minne tied.
⁴ Dij doagen zel men dit taimke over joe heuren,
dit kloaglaid over joe jeuzeln:
Doan is t mit ons, wie binnen vernaggeld en vernaild.
t Laand van ons volk gaait over in aander handen,
t wordt ons ofpakt;
ons akkers worden toupaart aan omswinders.
⁵ Nee wis, gainain zel der meer wezen mit meetlint
dij joe n aandail toupaart ⁶
bie t aigen volk van de HEER.

(Tegenstanders)
⁶ Hol toch op mit dij perfetenproat
zo'n toal komt nait te pas!
Dij aanklachten van joe,
naargens sloagen ze op!
⁷ Stam we nait van Joakob òf?
Is de HEER zo slim vergrèld?
Is dát zien menaaier van doun?

(Micha)
Nee, veur wèl t rechte spoor holdt,
betaiken mien woorden allenneg mor gouds.
⁸ Mor ie gedroagen joe
as vijand van mien volk,
hebben n pik op vreedzoame lu.
Zunder euvelmoud binnen ze op pad,
aan vechten denken ze nait meer,
en ie, ie roppen heur t goud van t lief!
⁹ Vraauwlu van mien volk
zet ie tou t hoes oet doar ze geern touholden,
heur kinder pak ie glaans en glorie òf,
veur aaltied!

¹⁰ Tou! Wiek joe!
Zo kin gainent hier wonen mit vree! ⁷
Omkommen zel ie om joen minne doun en loaten,
n vrezelk ènd staait joe te wachten!
¹¹ Mog der ain vol gaistdrift rondlopen mit bosschop:
As perfeet beloof ik joe wien en draank!
Hái zol net n perfeet veur dit volk wezen.

(Tegenstanders)
¹² God zegt:
Joa wis, noazoaten van Joakob,
Ik zel joe bie nkander brengen,
Izrels haile volk zammeln.
Ik drief ze bie nkander
as schoapen in t hok,
as n koppel vij in t gruinlaand:
t gonst ter van volk.
¹³ Driever gaait veur heur aan,
tou poort oet, noar boeten tou:
keunenk lopt veurop,
de HEER aan kop!

3

(Micha)
¹ Tou, zee ik:
Lustert den toch
laaidslu van Joakob,
veurlu van t volk Izrel,
Ié zollen joe toch aan t recht holden mouten!
² Mor mit t goie heb ie niks op,
t kwoaie doun ie mor al te geern.
Mensken t vèl over oren hoalen, dat doun ie,
en heur t vlaais van bonken ofstrupen!
³ Ie vreten mien volk op,
heur vèl struup ie òf,
breken heur de bonken,
snieden ze in moten
of was t veur t pot-eten,
of was t vlaais veur broadpaan.
⁴ Mor as ze aan de HEER roupen,
antwoord geven zel Hai nait.
Mit rug gaait Hai noar heur tou stoan:
heur doun is min!

⁵ Dit zegt de HEER van perfeten
dij mien volk op biesterboan brengen.
Zo laank as ze wat te eten hebben,
roupen ze nkander vree tou,
mor dij heur niks tou stopt,
zeggen ze oorlog aan.
⁶ Naacht zel heur gain vizioun meer brengen,
duusternis geft gain oroakel.
Veur dij perfeten zel zun ondergoan,
dag zel duuster worden.
⁷ Dij zainders zellen veur schandoal stoan,
en dij woarzeggers waiten zok gain road,
altmoal sloagen ze haand veur mond:
omdat God gain kik meer geft.
⁸ Mor mie geft gaist van de HEER moud en kracht,
ik kom op veur t recht.
Joakob zien misstappen breng ik hom onder ogen,
en Izrel wies k op zien zunden.

⁹ Luster hier toch noar,
laaidslu van Joakobs volk,
veurlu van t volk van Izrel:
recht heb ie nait in reken,
onrecht moak ie der van,
¹⁰ bloudvergaiten doun ie doar in Sion,
Jeruzelem is n boas in onrecht doun.
¹¹ Laaidslu loaten zok omkopen veur recht spreken, ⁸
priesters leggen les oet om der beder van te worden,
perfeten oroakeln veur de sìnten.
En den beroupen ze zok ook nog op de HEER:
"De HEER woont middenmaank ons:
Ons kin toch niks gebeuren!"
¹² Doarom, t is joen aigen schuld:
Sion wordt omplougd as baauwlaand,
n dikke puunboudel wordt Jeruzelem,
tempelbaarg ain bult branholt!

4

(Tegenstanders)
¹ In doagen dij kommen
zel baarg doar de HEER zien hoes op staait,
vaast stoan as n ròts,
hoger wezen as ale aander baargen,
oetsteken boven ale heuvels.
Volken kommen der op tou,
² joa, tjuchten volk kommen der op òf.
Ze zeggen: Kom, loat we optrekken noar baarg van de HEER,
noar t hoes van God van Joakob,
dat Hai ons leert wat zien wèg is,
dat wie t pad goan, dij Hai ons aanwist.
De HEER geft van Sion oet zien wenken,
t woord van God komt oet Jeruzelem.
³ Vonnes wiezen zel Hai over veul volken,
t plaait beslechten tussen grode noatsies,
hou wied vot of ze ook wonen.
Den zellen ze heur sweerden omsmeden tou plougiesders,
en heur speren tou snuimezzen.
Gain volk zel nog langer woapens oppakken tegen aander volk,
veur oorlog zellen ze nait meer ofricht worden.
⁴ Elk kin rusteg onder zien droevebos zitten,
en onder zien viegeboom,
zunder dat ain hom schrik op hoed jagt.
Dat het de HEER van hemelse machten zulm zegd.
⁵ Loat ale volken heur aigen gang mor goan,
elk in vertraauw op zien god:
wie goan ons gang in vertraauw op de HEER,
ons God, veur aiweg en aaid. ⁹
⁶ De HEER zegt:
In dij tied breng Ik wat nait mitkommen kin, bie nkander,
Ik hoal der weer bie, dij oet nkander jagd binnen,
dij Ik zo laaiterd heb, roup Ik ter weer bie.
⁷ Dij nait mitkommen kinnen -
n flink stèl loat Ik doar van over,
dij oet nkander jagd binnen -
n machteg volk worden ze.
De HEER zel keunenk over heur wezen op baarg Sion,
van dij dag òf aan en veur aaltied.
⁸ En doe, Schoapebaarg, ¹⁰
woak wordt ter over die holden.
Doe, Ofel, ¹¹ dochter van Sion,
krigst hoogste macht weerom,
zelst weer keunenk wezen in Jeruzelem.
⁹ Nou, woarom most zo aldernoarst jammern?
Hest den gain keunenk meer,
of gain roadsman?
Bist net n vraauw dij n kind krigt,
zo kropst ja in nkander!

(Micha)
¹⁰ Joa, Sion, kroep mor in nkander en blief mor roupen
as n vraauw dij n kind krigt!
Want doe most tou stad oet en touholden op t wiede laand.
Noar Babel zelst goan, ¹²
doar zel de HEER die bevrijden,
die redden oet vijand zien macht.

(Tegenstanders)
¹¹ Mor nou hebben n bult volken zok tegen die zammeld.
Ze roupen: "Loat ze Sion toch deelhoalen!
Wat n feest zol dát wezen!"
¹² Mor wat in de HEER omgaait,
dat waiten ze nait;
wat Hai van plan is,
doar hebben ze gain besef van:
Hai zel heur bie nkander schoeven
as koornschoven op dörsdeel.
¹³ Staark moak Ik die as n os,
mit iesdern hoorns ¹³ en bronzen houven,
om dij volken plat te stampen.
Wat ze roofd hebben kinst Mie den toupaarten,
heur riekdom ofstoan aan Mie,
HEER van haile wereld.

(Micha)
¹⁴ Kras die mor in hoed, ¹⁴ belegerde börg!
n Waal hebben ze om ons toulegd,
ons belegerd,
bestuurder van Izrel sloagen ze mit stok om oren.

5

(Micha)
¹ Mor doe, Betlehem in Efrata,
al hest in Judoa nait veul te betaiken,
oet die zel veur Mie ain kommen
dij t over Izrel te zeggen het.
In t verre verleden ligt zien oorsprong,
in laank vervlogen doagen. ¹⁵
² Doarom bemuide Hai zok nait mit zien volk
totdat vraauw dij n potje verwacht,
heur kind kregen het.
Den kommen lu dij overbleven binnen,
bie heur bruiers weerom.
³ Hai zel kommen en heur laaiden in kracht van de HEER,
in glaans en glorie van de HEER, zien God.
In vree kin zien volk den wonen,
Hai het t ja te zeggen in haile wiede wereld.

(Tegenstanders)
⁴ Nee, Haizulm zel de Vrede wezen.
As Assur den ons laand bezet,
n stap in ons pelaaizen zetten duurt,
den zet we zeuven schaipers hom tegenover,
en aacht keunenks oet t gewone volk.
⁵ Dij zellen Assur beschaarmen mit t sweerd,
mit blaanke soabel, dat laand van Nimrod. ¹⁶
Zo zel Hai ons Assyriërs van nek ofhoalen
as hai ons laand bezet,
ain vout zetten duurt op ons gerechteghaid!

(Micha)
⁶ Rest, overbleven van Joakob
verstreud onder veul volken,
zel wezen as daauw van de HEER,
roem en rij as regenwotter op gruin gras,
deur mensken nait onderholden,
doar gainain noar omkikt.

(Tegenstanders)
⁷ Nee, rest, overbleven van Joakob,
verstreud onder veul volken,
zel wezen as n laiw onder wilde daaier,
as n jonge laiw maank schoapen.
Hai vlugt ter deurhèn,
verropt en verpoast!
Der is gain redden meer aan!
⁸ Steek voest mor omhoog tegen dien vijand,
joen tegenstanders: der aan goan ze!
⁹ Dit zegt de HEER:
Dij aigenste dag
slacht Ik aal joen peerden òf,
in braiten sloag Ik joen striedwoagens,
¹⁰ steden in joen laand verinnewaaier Ik;
joen börgen moak Ik mit grond geliek.
¹¹ n Ènd moak Ik aan aal joen teuvergedou,
doan is t mit joen woarzeggerij.
¹² In groes sloag Ik joen ofgodsbeelden,
en haailege steeën dij ie der op noa holden.
Den huif ie nait langer op knijen
veur wat joen aigen handen moakt hebben.
¹³ Ik rop joen haailege poalen tou grond oet
verinnewaaier haailege steeën.
¹⁴ In kwoadens en grammieterghaid neem Ik vroak
op volken, dij nait lustern deden.

6

¹ Lustert toch noar wat de HEER zegt:
In t èn! Kloagt baargen aan,
loat heuvels joen stem heuren. ¹⁷
² Lustert den, baargen,
noar aanklacht van de HEER,
ie fonnementen van eerde, ¹⁸
nait van stee òf te kriegen!
Heurt noar zien vonnes:
Hai holdt n geding mit zien volk,
Hai wil t mit Izrel liek moaken.
³ Mien volk, wat heb ik joe misdoan?
Woar heb Ik joe mit ofjakkerd?
Tou! Dou Mie antwoord!
⁴ Ik heb joe ja oet Egypte vandoan hoald,
oet t sloavenhoes heb Ik joe verlöst,
Ik heb Mozes veur joe oetstuurd
mit Aäron en Mirjam.
⁵ Mien volk,
vergeet toch nait wat Balak, keunenk van Moäb,
van plan was,
en wat Bileam, zeun van Beor,
hom as antwoord gaf. ¹⁹
Vergeet toch nait, wat aal veurvalen is,
van Sittim òf aan Gilgal tou! ²⁰
Den mout ie toch erkennen
dat de HEER in zien recht staait!

(t Volk)
⁶ Woar zel ik de HEER mit onder ogen kommen,
mie boegen veur God, hoog verheven?
Zel k Hom in muit goan mit braandovvers,
Hom mien veerskes doun?
⁷ Zel de HEER blied wezen mit doezend rammen,
of mit stromen eulie, zunder ènd?
Mout ik mien oldste zeun geven, ²¹
mien bloudaigen kind,
veur t kwoad dat ik bedreef?

(Micha)
⁸ Mensken nog aan tou!
Der is joe ja dudelk zegd wat of goud is,
wat de HEER van joe wil:
recht doun, traauw blieven,
bie God te roade goan,
en aans niks!

⁹ Heurt! De HEER ropt stad tou,
en t is wies ontzag te hebben veur dij woorden:
Lustert! Ie, dij t recht schandaaiern,
ie, dij aal mor op roof oet binnen!
¹⁰ Zol Ik dij onzuvere meetlat,
zol Ik dij verflukte krappe liters,
vergeten kinnen? ²²
¹¹ Zol Ik vrijoet goan loaten,
lu mit n ondeugdelke weegschoal,
of mit n buus vol vaalze gewichten?
¹² Joa wis! Rieke lu bie joe,
ain en aal geweld binnen ze;
laigenbaisten inwoners van stad,
n eerlek woord komt heur nait oet mond.
¹³ Mor Ik zel joe sloagen mit zaikte,
in alteroatsie brengen
om aal joen zunden.
¹⁴ Eten zel ie, mor zat worden? Nee, hur!
Zaaien doun ie, mor inhoalen? Nee, dat nait!
Mit ain sloapen, mor kinder krieg ie nait!
Kommen ze toch, in oorlog zellen ze omkommen!
¹⁵ Ie zellen wel olieven paarzen,
mor joe nait mit eulie zaalven.
Droeven zel ie wel treden,
mor der gain wien van drinken.
¹⁶ Ofgodsbeelden van Omri worden in groes sloagen,
alles wat of t keunenkshoes van Achab moakt het.
Men zel n ofgries van joe kriegen,
oetsliept zellen worden, bewoners van stad.
Ellèn van mien volk zel ie op nek kriegen!

7

(Micha)
¹ Wat bin k toch te bekloagen!
t Is mie vergoan,
of ale zummervrucht zammeld is,
of noapluk van droeven doan is:
gain trös meer te vinden,
gain riepe vieg meer te eten.
² Gain goud volk is ter meer in t laand te vinden,
gain eerlek man meer onder mensken te bekennen.
Bloud willen ze zain, altmoal!
Ze joagen achter nkander aan.
³ Heur handen stoan noar t kwoad.
Bestuurders leggen swoare lasten op,
rechters oordailen veur goud geld,
hoge heren loaten hebzucht zain:
zo hait onrecht: recht!
⁴ Beste is nait veul beter as n stiekelbos,
n geve kerel nog minder as n stiekelheeg.

Dag, doar wachters al veur woarschaauwd haren,
dag van vergelden en van straf,
dij is kommen:
lu iezen der van!
⁵ Vertraauwt joen noaber nait,
rekent nait op joen kammeroad,
denkt om joen woorden,
alderdeegs as vraauw joe aankropt.
⁶ Want zeun het pa nait in reken,
dochter keert zok tegen moeke,
schoondochter tegen schoonmoeke,
aigen volk wordt vijand. ²³
⁷ Mor ík blief oetkieken noar de HEER,
ík blief wachten op God, dij mie helpt:
mien God zel mie heuren.

⁸ Vijanden, zit mie mor nait oet te laggen!
Al bin ik valen,
ik kom weer in t èn,
al is t duuster om mie tou,
de HEER blift mien licht.
⁹ Grammieterghaid van de HEER zel ik droagen,
ik heb ja kwoad bedreven tegen Hom.
Ik wacht tot Hai t weer veur mie opnemt
en mie gerechteghaid aanlangt.
Hai laaidt mie noar t licht.
en zien gerechteghaid zel ik zain.
¹⁰ As mien vijanden t vernemen,
waiten ze nait woar ze kroepen zellen -
zo schoamen ze zok.
Ze haren nog wel zegd:
"Woar blift de HEER nou, dij God van die?"
Deelkieken zel ik op heur
as ze onder vouten lopen worden as òfval op stroat.
¹¹ Der komt n dag om muren weer op te baauwen,
om grenzen te verleggen.
¹² Dij dag zellen ze op joe òf kommen
van Assur tot Egypte,
van Egypte tot Revier aan tou,
van zee tot zee,
van aine baarg tot aander baarg.
¹³ n Dikke toesternust wordt t haile laand
om zien bewoonders:
doar lopt heur doun op oet!

¹⁴ Pakt heddersstok en waaidt joen volk,
de schoapen, dij ie aarfd hebben,
tussen stroeken en op gaail laand.
Loat heur lopen in Basan en Gilead. ²⁴
¹⁵ Loat ons joen wondere doaden weer zain
as in doagen dou Ie ons oet Egypte laaidden.
¹⁶ As de volken zain wat Ie doun,
mit aal heur macht stoan ze veur schandoal,
handen sloagen ze veur mond,
oren stoppen ze dicht!
¹⁷ Stof slikken ze op as slangen
as daaier dij op grond omkroepen.
Van schrik kroepen ze tou heur holen oet,
baang en benaauwd veur Joe,
de HEER, ons God.
¹⁸ Wèl is n God, net as Ie?
Ie vergeven schuld,
Ie goan aan ontraauw veurbie,
nait aaldeur duren loat Ie joen gram -
joen genoade zain loaten, dat wil Ie t laifst!
¹⁹ Vannijs zel Ie joe over ons ontfaarmen,
hèn lopen over ons schuld,
aal ons ongerechtegheden smieten
in t alderdaipste van zee.
²⁰ Bewies ons joen traauw,
loat ons joen laifde zain,
zo as Ie sworen hebben ²⁵
aan ons veurolden Oabraham en Isaak,
in olde tieden.