| |
| 1 | Wat was ik mit dij rije nuigen bliede, |
| | dij bliede bosschop, dat dij mooie tieden, |
| | doar t haile volk noar oetzigt, ale vromen, |
| | vannijs weer komen. |
| |
| 2 | Dat wie vannijs dij mooie tied beleven |
| | en ons noar t hoes van God de Heer begeven, |
| | en Salems muren mit dij prachtgebaauwen |
| | weer blied aanschaauwen. |
| |
| 3 | Jeruzelem, o pronkjewail van steden, |
| | wat ik die touwèns is: veur aaltied vrede, |
| | wèl van die holdt is zeker van Gods zegen |
| | op ale wegen. |
| |
| 4 | Woar komt t vandoan toch dat ik laange nachten |
| | en haile doagen wèns ien mien gedachten |
| | dat haail en zegen nooit van die verdwienen, |
| | mor aaltied blieven. |
| |
| 5 | Dat komt omdat de alderhoogste Here, |
| | dij toukomt ale heerlekhaid en ere, |
| | onnaaierd het om doar veur aaid te wonen |
| | en doar te tronen. |
| |
| | Zalige ure! Vruchtbaar van verblijden |
| | Dirk Raphaëlszn Camphuysen (1586-1627) |
| | |
